Rozdział drugi .

Nasze pokoje znajdowały się na 2 pietrze. Pomieszczenie, w którym miałam nocować przez kolejny tydzień było nieziemskie-wielki salon w nowoczesny stylu, kuchnia przytulna, a sypialnia? Sypialnia wielka, w kolorze jasnego pudru. Choć to nie jest kolor, za którym przepadam, bardzo pasował do mebli. Nie wspomnę o łazience, która wyglądała jak wzięta z bardzo luksusowego spa.

Szybko się rozpakowałam, odświeżyłam i przebrałam. Była 13. Nudziło mi się, więc poszłam do pokoju cioci i Mariusza. Nie śpieszyło mi się do ich pokoju, więc szłam wolno podziwiając hotel. W pewnym momencie poczułam sygnał mojego dzwonka-Karolina dzwoniła dowiedzieć się jak jest w Warszawie. Nie wracałam już do siebie, tylko usiadłam na sofie, która stała przy pokoju nr 74. Rozmawiałyśmy o Karoliny wyjeździe do USA. Tak bardzo chciałam, żeby mogła być tu ze mną.

 W pewnym momencie zauważyłam, że w moim kierunku idą trzy postacie. Po wyglądzie sylwetki zrozumiałam, że to mężczyźni. Zachowywali się normalnie, ale jedno mnie zdziwiło. Dlaczego w środku lata ktoś nosi bluzy i kaptury ?! Patrzyłam, jak zbijają się do mnie coraz bardziej. Jeden z nich popatrzyła na mnie, po czym szybko odwrócił wzrok. Zielone oczy. Tak. One bardzo mi się rzuciły w oczy. Jakbym już kiedyś takie widziała. Dwóch pozostałych nawet na mnie nie spojrzało, tylko ich wzrok powędrował na podłogę lub w drugą stronę. Kiedy tak na nich patrzyłam, nawet nie zauważyłam, że Karolina się rozłączyła. Nie spuszczając z tych gości wzroku, schowałam telefon do kieszeni. W pewnym momencie, jeden z nich ściągnął kaptur. Zza okrycia głowy wyłoniła się czupryna blond włosów z ciemnymi odrostami. "Niall", od razu pomyślałam. Nie, nie, nie. Jak. Tu ? On ? Widząc taką fryzurę, każdy by odpowiedział to samo -Niall Horan. Nie miałam pewności, czy to On. Widziałam go od tylu. A przyznam, tył też był miłym widokiem tej trójki :) .

 Nie chciałam zawracać sobie głowy takim czymś, więc szybko wstałam  sofy kierując się do pokoju cioci i Mariusza. Jeszcze raz się odwróciłam, aby zobaczyć, czy ta trójka tam jest, ale już zniknęli z pola widzenia.

Szybkim krokiem skierowałam się do pokoju moich opiekunów . Zapukałam do pokoju. Nie czekając zbyt długo otworzył mi Mariusz.

- Mieszkają tu jakieś gwiazdy ? - zapytałam mężczyznę siadając na sofie. Szczerze, nie wiem dlaczego Go o to zapytałam. Może dlatego, że ten obraz, który przed chwila widziałam nie dawał mi spokoju.

- Co ? Nie. Nie wiem. Może. A co ?

- Nie ważne. Myślałam, że widziałam przed chwilą Niall'a. - machnęłam ręką. Mariusz poparzył na mnie dziwnie i udał się do kuchni.

- Oj już masz omamy- uśmiechnęła się ciocia.

- Jasne - szepnęła niemal bezdźwięcznie patrząc na ekran telefonu.

Gadałam z nimi jeszcze jakąś godzinę. Mariusz poinformował mnie, że zawiezie mnie i przywiezie po koncercie. 

 O 15 wrociłam do swojego pokoju. Od razu zaczęłam zastanawiać się: w co ja się ubiorę? Wzięłam całą szafę spodenek i bluzek. W spódnicy nie pokazywałam sie dobre 10 lat. Wyrzuciłam wszystkie ubrania na podłogę i zaczęłam dobierać rzeczy. W końcu wybrałam spodenki galaxy, które sięgały mi kilka centymetrów za tyłek, bluzkę na ramiączka z ćwiekami, naszyjnik "directioner", który dostałam od Karoliny i vansy. Włosy wyprostowała i nałożyłam dużą warstwę lekieru. Umalowałam się bardzo minimalnie, aby podczas koncertu się nic nie rozpłynęło. Stojąc przed lustrem poprawiłam tylko moje włosy z niebieskimi końcówkami ombre. Na niebieskie koncowki nikt sie nie zgodzil. Nawet Mariusz. Zrobiłam je na zlosc mamie. Ale później każdy mówił, że mi pasują.
Pogadałam jeszcze przez telefon z Karoliną, która bardzo była wkurzona faktem, że nie będzie jej na koncercie 1D w Polsce. Wzięłam bilet, torbę pełną zdjęć, plakatów i Bóg wie jeszcze czego na podpisywanie i skierowałam się do pokoju cioci i Mariusza. Po drodze jakiś chłopak, który miał ok. 17 lat,  zaczął mnie zagadywać, że ładnie wyglądam. Uśmiechnięta grzecznie podziękowałam i udałam się do pokoju. Podekscytowana faktem, że zostało półtora godziny do pierwszego koncertu One Direction w Polsce, zapukałam. Otworzyła mi ciocia twierdząc, że pierwszy raz w życiu ubrałam się normalnie.
- O cholera, nie poznałem Cię. - rzucił Mariusz wychodząc z kuchni.
- Hah, zabawne. A Ty co ? Cały dzień w kuchni siedzisz ? - zapytałam przypominając sobie, że jak od Nich wychodziłam to Mariusz siedział w kuchni.
- Jasne. Dobra, choć. Trzeba być wcześniej. - szepnął otwierając mi drzwi. Jako jedyny w moim otoczeniu miał dobre maniery.
- Nie szalej tam bardzo ! - usłyszałam za sobą głos ciotki.
Na miejscu zauważyłam mnóstwo  samochodów i fanów, a szczególnie fanek. Na oko wszystkie były w podobnym wieku: 14 - 17 lat. W miejscu, gdzie miał odbyć się koncert, pokazałam bilet i poszłam na wyznaczone miejsce. Przed drzwiami ostatni raz widziałam Mariusza.
- Przyjadę po ciebie ok. 3 ! - krzyknął kierując się w stronę wyjścia. Tylko przytaknęłam i poszłam pod scenę.

Mam nadzieję, że się podoba. Pozdrawiam : 3